Followers

Search Here...

Sunday, 30 March 2025

ஸ்கந்தம் 9: அத்யாயம் 24 (ஸ்ரீ கிருஷ்ணன்) - ஸ்ரீமத் பாகவதம் - Srimad Bhagavatham

 ஸ்ரீ கிருஷ்ணன்

ஸ்கந்தம் 9: அத்யாயம் 24

श्री-शुकः उवाच।
तस्याम् विदर्भः अजनयत् पुत्रौ नाम्ना कुश-कथौ।
तृतीयं रोम-पादं च विदर्भ-कुल-नन्दनम्॥ 1

रोम-पाद-सुतः बभ्रुः, बभ्रोः कृतिः अजायत।
उशिकः तत्-सुतः तस्मात् चेदिः चैद्य-आदयः नृपाः॥ 2

क्रथस्य कुन्तिः पुत्रः अभूत् धृष्टिः तस्य अथ निर्वृतिः।
ततः दशार्हः नाम्ना अभूत् तस्य व्योमः सुतः ततः॥ 3

जीमूतः विकृतिः तस्य यस्य भीम-रथः सुतः।
ततः नवरथः पुत्रः जातः दशरथः ततः॥ 4

करम्भिः शकुनेः पुत्रः देवरातः तत्-आत्मजः।
देव-क्षत्रः ततः तस्य मधुः कुरु-वशात् अनुः॥ 5

पुरु-होत्रः तु अनुः पुत्रः तस्य आयुः सात्वतः ततः।
भजमानः भजिः दिव्यः वृष्णिः देवावृधः अन्धकः॥ 6

सात्वतस्य सुताः सप्त महा-भोजः च मारिष।
भजमानस्य निम्लोचिः किङ्कणः धृष्टिः एव च॥ 7

एकस्याम् आत्मजाः पत्न्याम् अन्यस्याम् च त्रयः सुताः।
शताजित् च सहस्राजित् अयुताजित् इति प्रभो॥ 8

बभ्रुः देवावृध-सुतः तयोः श्लोकौ पठन्ति अमू।
यथा एव शृणुमः दूरात् सम्पश्यामः तथा अन्तिकात्॥ 9

बभ्रुः श्रेष्ठः मनुष्याणाम् देवैः देवावृधः समः।
पुरुषाः पञ्च-षष्टिः च षट् सहस्राणि च अष्ट च॥ 10


ये-अमृतत्वम्-अनुप्राप्ताः बभ्रोः-देवावृधात्-अपि।
महा-भोजः-अपि धर्म-आत्मा भोजाः आसन्-तत्-अन्वये॥ 11

वृष्णेः सुमित्रः पुत्रः-अभूत् युधाजित्-च परन्तप।
शिनिः-तस्य-अनमित्रः-च निघ्नः-अभूत्-अनमित्रतः॥ 12

सत्राजितः प्रसेनः-च निघ्नस्य-अपि-आसतुः सुतौ।
अनमित्र-सुतः यः-अन्यः शिनिः-तस्य-अथ सत्यकः॥ 13

युयुधानः सात्यकिः-वै जयः-तस्य कुणिः-ततः।
युगन्धरः-अनमित्रस्य वृष्णिः पुत्रः-अपरः-ततः॥ 14

श्वफल्कः-चित्ररथः-च गान्दिन्यां च श्वफल्कतः।
अक्रूर-प्रमुखाः आसन् पुत्राः द्वादश विश्रुताः॥ 15

आसङ्गः सारमेयः-च मृदुरः मृदु-वित् गिरिः।
धर्म-वृद्धः सुकर्मा च क्षेत्र-उपेक्षः-अरि-मर्दनः॥ 16

शत्रुघ्नः गन्ध-मादः-च प्रतिबाहुः-च द्वादश।
तेषां स्वसा सुचारा-आख्या द्वौ-अक्रूर-सुतौ-अपि॥ 17

देववान्-उपदेवः-च तथा चित्ररथ-आत्मजाः।
पृथुः विदूरथ-आद्याः-च बहवः वृष्णि-नन्दनाः॥ 18

कुकुरः भजमानः-च शुचिः कम्बल-बर्हिषः।
कुकुरस्य सुतः वह्निः विलोमा तनयः-ततः॥ 19

कपोत-रोमा तस्य-अनुः सखा यस्य च तुम्बुरुः।
अन्धकः दुन्दुभिः-तस्मात् अरिद्योतः पुनर्वसुः॥ 20


तस्य-अहुकः-च-अहुकी-च कन्या-च-एव-अहुक-आत्मजौ।
देवकः-च-उग्रसेनः-च चत्वारः देवक-आत्मजाः॥ 21

देववान्-उपदेवः-च सुदेवः देववर्धनः।
तेषां स्वसारः सप्त-आसन् धृतदेव-आदयः नृप॥ 22

शान्तिदेवा-उपदेवा-च श्रीदेवा देवरक्षिता।
सहदेवा देवकी-च वसुदेवः उवाह ताः॥ 23

कंसः सुनामा न्यग्रोधः कङ्कः शङ्कुः सुहूः तथा।
राष्ट्रपालः-अथ सृष्टिः-च तुष्टिमान्-औग्रसेनयः॥ 24

कंसा कंसवती कङ्का शूरभू राष्टपालिका।
उग्रसेन-दुहितरः वसुदेव-अनुज-स्त्रियः॥ 25

शूरः विदूरथात्-आसीत् भजमानः सुत-त्सुतः।
शिनिः-तस्मात् स्वयम्भोजः हृदीकः-तत्सुतः मतः॥ 26

देवबाहुः शतधनुः कृतवर्मा-इति तत्सुताः।
देवमीढस्य शूरस्य मारिषा नाम पत्नी-अभूत्॥ 27

तस्यां सः जनयामास दश पुत्रान्-अकल्मषान्।
वसुदेवं देवभागं देवश्रवसम्-आनकम्॥ 28

सृञ्जयं श्यामकं कङ्कं शमीकं वत्सकं वृकम्।
देवदुन्दुभयः नेदुः-आनका यस्य जन्मनि॥ 29

वसुदेवं हरेः स्थानं वदन्ति-आनकदुन्दुभिम्।
पृथा-च श्रुतदेवा-च श्रुतकीर्तिः श्रुतश्रवाः॥ 30


राजाधिदेवी-च-एतेषां भगिन्यः पञ्च कन्यकाः।
कुन्तेः सख्युः पिता शूरः हि-अपुत्रस्य पृथाम्-अदात्॥ 31

सा-आऽप दुर्वाससः विद्यां देवहूतीं प्रतोषितात्।
तस्या वीर्य-परीक्षार्थम्-आजुहाव रविं शुचिम्॥ 32

तदा-एव-उपागतं देवं वीक्ष्य विस्मित-मानसा।
प्रत्यय-अर्थं प्रयुक्ता मे याहि देव क्षमस्व मे॥ 33

अमोघं दर्शनं देवि आधित्से त्वयि च-आत्मजम्।
योनिः यथा न दुष्येत कर्ता-अहं ते सुमध्यमे॥ 34

इति तस्यां सः आधाय गर्भं सूर्यो दिवं गतः।
सद्यः कुमारः संजज्ञे द्वितीयः इव भास्करः॥ 35

तं सा-त्यजत्-नदी-तोये कृच्छ्रात्-लोकस्य बिभ्यती।
प्रपितामहः ताम्-उवाह पाण्डुः वै सत्यविक्रमः॥ 36

श्रुतदेवां तु कारूषः वृद्धशर्मा समग्रहीत्।
यस्याम्-अभूत् दन्तवक्त्रः ऋषिशप्तः दितेः सुतः॥ 37

कैकेयो धृष्टकेतुः-च श्रुतकीर्तिम्-अविन्दत।
सन्तर्दन-आदयः तस्य पञ्च-आसन् कैकयाः सुताः॥ 38

राजाधिदेव्याम्-आवन्त्यौ जयसेनः-अजनिष्ट ह।
दमघोषः-चेदिराजः श्रुतश्रवसम्-अग्रहीत्॥ 39

शिशुपालः सुतः तस्याः कथितः तस्य सम्भवः।
देवभागस्य कंसायां चित्रकेतुः-बृहद्बलौ॥ 40


कंसवत्यां देवश्रवसः सुवीर इषुमांस्तथा।
कङ्कायामानकाज्जातः सत्यजित् पुरुजित् तथा॥ 41

सृञ्जयो राष्ट्रपाल्यां च वृषदुर्मर्षणादिकान्।
हरिकेशहिरण्याक्षौ शूरभूम्यां च श्यामकः॥ 42

मिश्रकेश्यामप्सरसि वृकादीन् वत्सकस्तथा।
तक्षपुष्करशालादीन् दुर्वार्क्ष्यां वृक आदधे॥ 43

सुमित्रार्जुनपालादीञ्चमीकात्तु सुदामनी।
कङ्कश्च कर्णिकायां वै ऋतधामजयावपि॥ 44

पौरवी रोहिणी भद्रा मदिरा रोचना इला।
देवकीप्रमुखा आसन् पत्न्य आनकदुन्दुभेः॥ 45

बलं गदं सारणं च दुर्मदं विपुलं ध्रुवम्।
वसुदेवस्तु रोहिण्यां कृतादीनुदपादयत्॥ 46

सुभद्रो भद्रवाहश्च दुर्मदो भद्र एव च।
पौरव्यास्तनया ह्येते भूताद्या द्वादशाभवन्॥ 47

नन्दोपनन्दकृतकशूराद्या मदिरात्मजाः।
कौशल्या केशिनं त्वेकमसूत कुलनन्दनम्॥ 48

रोचनायामतो जाता हस्तहेमाङ्गदादयः।
इलायामुरुवल्कादीन् यदुमुख्यानजीजनत्॥ 49

विपृष्ठो धृतदेवायामेक आनकदुन्दुभेः।
शान्तिदेवात्मजा राजञ्छ्रमप्रतिश्रुतादयः॥ 50


राजनः कल्पवर्षाद्या उपदेवासुता दश।
वसुहंससुवंशाद्याः श्रीदेवायास्तु षट् सुताः॥ 51

देवरक्षितया लब्धा नव चात्र गदादयः।
वसुदेवः सुतानष्टावादधे सहदेवया॥ 52

पुरुविश्रुतमुख्यांश्च साक्षाद् धर्मो वसूनिव।
वसुदेवस्तु देवक्यामष्ट पुत्रानजीजनत्॥ 53

कीर्तिमन्तं सुषेणं च भद्रसेनमुदारधीः।
ऋजुं सम्मर्दनं भद्रं सङ्कर्षणमहीश्वरम्॥ 54

अष्टमस्तु तयोरासीत् स्वयमेव हरिः किल।
सुभद्रा च महाभागा तव राजन् पितामही॥ 55

यदा यदेह धर्मस्य क्षयो वृद्धिश्च पाप्मनः।
तदा तु भगवानीश आत्मानं सृजते हरिः॥ 56

न ह्यस्य जन्मनो हेतुः कर्मणो वा महीपते।
आत्ममायां विनेशस्य परस्य द्रष्टुरात्मनः॥ 57

यन्मायाचेष्टितं पुंसः स्थित्युत्पत्त्यप्ययाय हि।
अनुग्रहस्तन्निवृत्तेरात्मलाभाय चेष्यते॥ 58

अक्षौहिणीनां पतिभिरसुरैर्नृपलाञ्छनैः।
भुव आक्रम्यमाणाया अभाराय कृतोद्यमः॥ 59

कर्माण्यपरिमेयाणि मनसापि सुरेश्वरैः।
सहसङ्कर्षणश्चक्रे भगवान् मधुसूदनः॥ 60


कलौ जनिष्यमाणानां दुःखशोकतमोनुदम्।
अनुग्रहाय भक्तानां सुपुण्यं व्यतनोद् यशः॥ 61

यस्मिन् सत्कर्णपीयुषे यशस्तीर्थवरे सकृत्।
श्रोत्राञ्जलिरुपस्पृश्य धुनुते कर्मवासनाम्॥ 62

भोजवृष्ण्यन्धकमधु शूरसेनदशार्हकैः।
श्लाघनीयेहितः शश्वत् कुरुसृञ्जयपाण्डुभिः॥ 63

स्निग्धस्मितेक्षितोदारैर्वाक्यैर्विक्रमलीलया।
नृलोकं रमयामास मूर्त्या सर्वाङ्गरम्यया॥ 64

यस्याननं मकरकुण्डलचारुकर्ण-
भ्राजत्कपोलसुभगं सविलासहासम्।
नित्योत्सवं न ततृपुर्दृशिभिः पिबन्त्यो
नार्यो नराश्च मुदिताः कुपिता निमेश्च॥ 65

जातो गतः पितृगृहाद् व्रजमेधितार्थो
हत्वा रिपून् सुतशतानि कृतोरुदारः।
उत्पाद्य तेषु पुरुषः क्रतुभिः समीजे
आत्मानमात्मनिगमं प्रथयञ्जनेषु॥ 66

पृथ्व्याः स वै गुरुभरं क्षपयन् कुरूणा-
मन्तःसमुत्थकलिना युधि भूपचम्वः।
दृष्ट्या विधूय विजये जयमुद्विघोष्य
प्रोच्योद्धवाय च परं समगात् स्वधाम॥ 67

इति श्रीमद्भागवते महापुराणे
वैयासिक्यामष्टादशसाहस्र्यां पारमहंस्यां संहितायां
नवमस्कन्धे श्रीसूर्यसोमवंशानुकीर्तने
यदुवंशानुकीर्तनं नाम चतुर्विंशोऽध्यायः॥ 24 ॥


ஸ்கந்தம் 8: அத்யாயம் 15 (பலி சக்கரவர்த்தி மேலுலகங்களை கைப்பற்றினான் ) - ஸ்ரீமத் பாகவதம் - Srimad Bhagavatham

பலி சக்கரவர்த்தி மேலுலகங்களை கைப்பற்றினான் 

ஸ்கந்தம் 8: அத்யாயம் 15

श्री-राजः-उवाच।

बलेः पद-त्रयं भूमेः कस्मात्-हरिः-अयाचत।
भूत्वा-ईश्वरः कृपण-वल्लभ-लभ्ध-अर्थः-अपि बबन्ध तम्॥ 1

एतत् वेदितुम्-इच्छामः महत् कौतूहलम् हि नः।
यज्ञ-ईश्वरस्य पूर्णस्य बन्धनम् च-अपि अनागसः॥ 2

श्री-शुकः-उवाच।
पराजित-श्रीः-असुभिः-च हापितः
इन्द्रेण राजन्-भृगुभिः स जीवितः।
सर्व-आत्मना तान्-अभजत् भृगून्-बलिः
शिष्यः महात्मा-अर्थ-निवेदनेन॥ 3

तम् ब्राह्मणाः भृगवः प्रीयमाणाः
अयाजयन्-विश्वजिता त्रिणाकम्।
जिगीषमाणम् विधिना-अभिषिच्य
महाभिषेकेण महानुभावाः॥ 4

ततः रथः काञ्चन-पट्ट-नद्धः
हयाः-च हर्य-अश्व-तुरङ्ग-वर्णाः।
ध्वजः-च सिंहेन विराजमानः
हुताशनात्-आस हविभिः-इष्टात्॥ 5

धनुः-च दिव्यम् पुरट-उपनद्धम्
तूण-अवरिक्तौ कवचम्-च दिव्यम्।
पितामहः-तस्य ददौ-च माला
अम्लान-पुष्पाम् जलजम्-च शुक्रः॥ 6

एवम् स विप्र-अर्जित-योधन-अर्थः
तैः कल्पित-स्वस्त्य-यनः-अथ विप्रान्।
प्रदक्षिणीकृत्य कृत-प्रणामः
प्रह्लादम्-आमन्त्र्य नमः-चकार॥ 7

अथ-आरुह्य रथम् दिव्यम् भृगु-दत्तम् महा-रथः।
सु-स्रक्-धरः-अथ संनह्य धन्वी खड्गी धृत-इषुधिः॥ 8

हेम-अङ्ग-दल-सद्-बाहुः स्फुरत्-मकर-कुण्डलः।
रराज रथम्-आरूढः धिष्ण्य-स्थः इव हव्य-वाट्॥ 9

तुल्य-ऐश्वर्य-बल-श्रीभिः स्व-यूथैः-दैत्य-यूथ-पैः।
पिबद्भिः-इव खम् दृग्भिः-दहद्भिः परिधीन-इव॥ 10

वृतः विकर्षन् महतीम्-आसुरीम् ध्वजिनीम् विभुः।
ययौ-इन्द्र-पुरīm स्व-उृद्धाम् कम्पयन्-इव रोदसी॥ 11

रम्याम्-उपवन-उद्यानैः श्रीमद्भिः-नन्दन-आदिभिः।
कूजत्-विहङ्ग-मिथुनैः गायत्-मत्त-मधु-व्रतैः॥ 12

प्रवाल-फल-पुष्प-उरु-भार-शाख-अमर-द्रुमैः।
हंस-सारस-चक्राह्व-कारण्डव-कुल-आकुलाः।
नलिन्यः यत्र क्रीडन्ति प्रमदाः सुर-सेविताः॥ 13

आकाश-गङ्गया देव्या वृताम् परिखा-भूतया।
प्राकार-एण-अग्नि-वर्णेन साट्टालेन-उन्नतेन च॥ 14

रुक्म-पट्ट-कपाटैः-च द्वारैः स्फटिक-गोपुरैः।
जुष्टाम् विभक्त-प्रपथाम् विश्वकर्मा-विनिर्मिताम्॥ 15

सभा-चत्वर-रथ्या-आढ्याम् विमानैः-न्यर्बुदैः-युताम्।
शृङ्गाटकैः-मणि-मयैः वज्र-विद्रुम-वेदिभिः॥ 16

यत्र नित्य-वयः-रूपाः श्यामा विरज-वाससः।
भ्राजन्ते रूप-वन-नार्यः हि-अर्चिः-भिः-इव वह्नयः॥ 17

सुर-स्त्री-केश-विभ्रष्ट नव-सौगन्धिक-स्रजाम्।
यत्र-आमोदम्-उपादाय मार्गः आवाति मारुतः॥ 18

हेम-जाल-आक्ष-निर्गच्छत्-धूमेन-अगुरु-गन्धिना।
पाण्डुरेण प्रति-च्छन्न-मार्गे यान्ति सुर-प्रियाः॥ 19

मुक्ता-वितानैः-मणि-हेम-केतुभिः
नाना-पताका-वलभी-भिः-आवृताम्।
शिखण्डि-पारावत-भृङ्ग-नादिताम्
वैमानिक-स्त्री-कल-गीत-मङ्गलाम्॥ 20

मृदङ्ग-शङ्ख-आनक-दुन्दुभि-स्वनैः स-ताल-वीणा-मुरज-र्ष्टि-वेणुभिः।

नृत्यैः स-वाद्यैः उप-देव-गीतकैः मनोरमाम् स्व-प्रभया जित-प्रभाम्॥ 21


याम् न व्रजन्ति अधर्मिष्ठाः खलाः भूत-द्रुहः शठाः।
मानिनः कामिनः लुब्धाः एभिः हीनाः व्रजन्ति यत्॥ 22


ताम् देव-धानीं स वरूथिनी-पतिः
बहिः समन्तात् रुरुधे पृतन्यया।
आचार्य-दत्तं जलजं महा-स्वनं
दध्मौ प्रयुञ्जन् भयम् इन्द्र-योषिताम्॥ 23


मघवान् तम् अभि-प्रेत्य बलेः परमम् उद्यमम्।
सर्व-देव-गण-उपेतः गुरुम् एतत् उवाच ह॥ 24


भगवन् उद्यमः भूयान् बलेः नः पूर्व-वैरिणः।
अविषहम् इमम् मन्ये केन आसीत् तेजसा-उर्जितः॥ 25


न एनम् कश्चित् कुतः वा अपि प्रति-व्योढुम् अधीश्वरः।
पिबन् इव मुखेन इदम् लिहन् इव दिशः दश।
दहन् इव दिशः दृग्भिः संवर्त-अग्निः इव उत्थितः॥ 26

ब्रूहि कारणम् एतस्य दुर्धर्ष-त्वस्य मद्रिपोः।
ओजः सहः बलं तेजः यत् एतत् समुद्यमः॥ 27

श्री-गुरुः उवाच।
जानामि मघवन् शत्रोः उन्नतेः अस्य कारणम्।
शिष्याय उपभृतं तेजः भृगुभिः ब्रह्म-वादिभिः॥ 28

भवत्-विधः भवान् वा अपि वर्जयित्वा ईश्वरं हरिम्।
न अस्य शक्तः पुरः स्थातुम् कृतान्तस्य यथा जनाः॥ 29

तस्मात् निलयम् उत्सृज्य यूयम् सर्वे त्रि-विष्टपम्।
यात कालम् प्रतीक्षन्तः यतः शत्रोः विपर्ययः॥ 30

एषः विप्र-बल-उदर्कः सम्प्रति-ऊर्जित-विक्रमः।
तेषाम् एव अपमानेन स-अनुबन्धः विनङ्क्ष्यति॥ 31

एवम् सुमन्त्रित-अर्थाः ते गुरुणा अर्थ-अनुदर्शिना।
हित्वा त्रि-विष्टपं जग्मुः गीर्वाणाः काम-रूपिणः॥ 32

देवेषु अथ निलीनेषु बलिः वैरोचनः पुरीम्।
देव-धानीम् अधिष्ठाय वशं निन्ये जगत्-त्रयम्॥ 33

तम् विश्व-जयिनं शिष्यं भृगवः शिष्य-वत्सलाः।
शतेन हय-मेधानाम् अनुव्रतम् अयाजयन्॥ 34

ततः तत्-अनुभावेन भुवन-त्रय-विश्रुताम्।
कीर्तिं दिक्षु वितन्वानः स रेज उडु-राट् इव॥ 35

बुभुजे च श्रियं स्व-ऋद्धां द्विज-देव-उपलम्भिताम्।
कृत-कृत्यम् इव आत्मानं मन्यमानः महा-मनाः॥ 36

॥ इति श्रीमद्भागवते महा-पुराणे पारमहंस्यां संहितायाम् अष्टम-स्कन्धे पञ्चदशोऽध्यायः ॥ 15 ॥

ஸ்கந்தம் 8: அத்யாயம் 14 (உலக நிர்வாகம்) - ஸ்ரீமத் பாகவதம் - Srimad Bhagavatham

உலக நிர்வாகம்

ஸ்கந்தம் 8: அத்யாயம் 14

श्री-राजा-उवाच
मन्वन्तरेषु भगवन् यथा मनु-आदयः त्विमे
यस्मिन्-कर्मणि ये येन नियुक्ताः तद्-वदस्व मे॥ १

श्री-ऋषिः-उवाच
मनवः मनु-पुत्राः च मुनयः च मही-पते।
इन्द्राः सुर-गणाः च एव सर्वे पुरुष-शासनाः॥ २

यज्ञ-आदयः याः कथिताः पौरुष्यः तनवः नृप।
मनु-आदयः जगत्-यात्राम् नयन्ति आभिः प्रचोदिताः॥ ३

चतुः-युग-अन्ते कालेन ग्रस्तान् श्रुति-गणान् यथा।
तपसा ऋषयः अपश्यन् यतः धर्मः सनातनः॥ ४

ततः धर्मम् चतुः-पादम् मनवः हरिणा उदिताः।
युक्ताः सञ्चारयन्ति अद्धा स्वे स्वे काले महीं नृप॥ ५

पालयन्ति प्रजा-पालाः यावत्-अन्तम् विभागशः।
यज्ञ-भाग-भुजः देवाः ये च तत्र अन्विताः च तैः॥ ६

इन्द्रः भगवता दत्ताम् त्रै-लोक्य-श्रियम् ऊर्जिताम्।
भुञ्जानः पाति लोकान् त्रीन् कामम् लोके प्रवर्षति॥ ७

ज्ञानम् च अनु-युगम् ब्रूते हरिः सिद्ध-स्वरूप-धृक्।
ऋषि-रूप-धरः कर्म योगम् योगेश-रूप-धृक्॥ ८

सर्गम् प्रजा-ईश-रूपेण दस्यून् हन्यात् स्वराट्-वपुः।
काल-रूपेण सर्वेषाम् अभावाय पृथक्-गुणः॥ ९

स्तूयमानः जनैः एभिः मायया नाम-रूपया।
विमोहित-आत्मभिः नाना-दर्शनैः न च दृश्यते॥ १०

एतत् कल्प-विकल्पस्य प्रमाणम् परिकीर्तितम्।
यत्र मन्वन्तराणि आहुः चतुर्दश पुरा-विदः॥ ११

Saturday, 29 March 2025

ஹிந்து குடும்பம் எப்படி உள்ளது?

ஹிந்து குடும்பம் எப்படி உள்ளது?

அப்பா முருகனை வழிபட்டார்.

அம்மா பெருமாளை வழிபட்டாள்.

மகன் சிவனை வழிபட்டான்.

மகள் துர்க்கையை வழிபட்டாள்.


அனைவருக்கும் தெரியும் "ஒரே தெய்வம் தான் பல ரூபங்களில் இருக்கிறது" என்று. 

யாரும் யாரையும் வெறுத்ததில்லை. வழிபாட்டையும் நிறுத்தவில்லை. 

சிவன் கோவிலுக்கு அனைவரும் சென்றனர். 

விஷ்ணு கோவிலுக்கும் அனைவரும் சென்றனர். அனைத்து பண்டிகையும் சேர்ந்தே கொண்டாடினர். 

குல தெய்வம் என்று கருப்பண்ணசாமி, அம்மன் என்று வழிபாடும் சேர்ந்தே செய்தனர். 


தன் கற்பனையில் உருவாக்கிய தெய்வத்தை எடுத்து கொண்டு வந்தார்கள் வந்தேறிகள். பாரத நாட்டில் நுழைந்தார்கள்.


கற்பனையில் உருவான இவர்களின் தெய்வ வழிபாடும், உண்மையில் ஒரே தெய்வத்தை தான் அடைகிறது என்று பார்த்தான் ஹிந்து.

வந்தேறியின் தெய்வத்தையும் மதித்தான் ஹிந்து. 


வந்தேறிக்கு ஹிந்துவின் பரந்த குணம் புரியவில்லை. ஹிந்துவும் வந்தேறியின் குறுகிய புத்தியை புரிந்து கொள்ளவில்லை.

நாத்தீகனையும் வாழ விடும் ஹிந்துவை, வந்தேறியால் புரிந்து கொள்ள முடியவில்லை.


அப்பனை காசு கொடுத்தும், தாயை கற்பழித்தும், அன்பு இரக்கம் என்று சொல்லி குழப்பியும், அவர்கள் வழிபடும் தெய்வத்தை குறை சொல்லியும். கேலி செய்தும், பயத்தை காட்டியும் மாற்றினான் வந்தேறி.


அப்பன் ஒருவனை மாற்றினான் வந்தேறி.

அடடா! குடும்பமே மதம் மாற்றப்பட்டது.

பெண்களுக்கு சுதந்திரம் பறி போனது. முக்காடு போட்டும், விதவை கோலம் கொடுத்தும் வீட்டில் ஒடுக்கினர்.

கோவில் சென்றால் உற்சவம், குழந்தை பிறந்தால் உற்சவம்,

கல்யாணம் என்றால் உற்சவம்,

இறந்தால் கூட உற்சவம்.

கோவிலில் எப்பொழுதும் உற்சவம். உணவு, கொண்டாட்டம், நெற்றியில் அழகான திலகம், கழுத்தில் நகைகள். அழகான ஆடைகள் என்று இருந்த குடும்பம், வீட்டில் அடங்கி போனது.


கோவிலை விட்டு விட்டு, அவர்கள் கட்டி இருக்கும் இடத்திற்கு சென்றால், மரண அமைதியும், ஒப்பாரியும் அழுகையையும் காதுகள் கேட்டது.

மனம் ஆனந்தத்தை இழந்து, சோகம் அடைந்தது. பெண்கள் வீட்டில் அடைக்கப்பட்டனர். அலங்காரம் அழிந்து பெண்கள் விதவை கோலம் கொண்டனர். ஆண் ஆதிக்கம் வளர்ந்தது.


பரம்பரை பரம்பரையாக காப்பாற்றிய தெய்வத்திடம் பகை வளர்த்து, ஹிந்து தர்மத்தை விட்ட குடும்பத்தை, ஒரு சமயம் நாட்டிற்கே எதிராக சிந்திக்க வைத்தனர்.


மதம் மாறியவன், "தான் ஒரு ஹிந்து" என்று அறிந்து இருந்தான். நல்லவனாக இருந்து மறைந்தான். எரிக்கப்படாமல் புதைக்கப்ட்டான்.

திவசம் செய்யாததால், ஆவியாய் அலைந்தான்.

ஆவி பிசாசு மேல் அதீத நம்பிக்கை வைத்து விட்டான்.


காசுக்காக தன் குல தெய்வத்தை விட்டான். சுதந்திரமாக வழிபட்ட தன் குடும்பத்தை சுருக்கினான். 

தெய்வமும் சக்தி அற்றது போல, ஒரே ஒரு ரூபம் தான் என்று நம்பினான்.

தனக்குள்ளும் அந்த தெய்வம் இருக்கிறது என்று சொன்ன ஹிந்து தர்மத்தை புரிந்து கொள்ளாமல் ஏமாற்றப்பட்டான்.


மதம் மாற்றப்பட்டவன் மறைந்த பிறகு, இவனால் மதம் மாற்றப்பட்ட பிள்ளைகள் தன்னை வந்தேறிகளின் விந்துக்கள் என்று நினைக்க தொடங்கினர். 

ஹிந்துக்கள் மேல் விஷத்தை கக்கினர்.

அடிமைப்படுத்த நினைத்த, தன் குடும்ப பெண்களை கெடுத்த வந்தேறிகளை வெறுக்காமல், தங்கள் மூதாதையர்கள் என்று நினைத்தனர். 

அவர்களை போல நாமும் இந்த பாரத தேசத்தை மீண்டும் கைப்பற்ற வேண்டும் என்று நினைத்தனர். 

அதற்காக ஹிந்துவுக்கு எதிராக யார் பேசினாலும் அவர்கள் பக்கம் நின்றனர். அவர்களுக்கே ஓட்டு போட்டனர்.


இப்படி ஒரு கூட்டம் இருப்பதை பார்த்து, திருடர்கள் சேர்ந்து கொண்டு கட்சி ஆரம்பித்தனர்.

ஹிந்துவை எதிர்த்து பேசினர். ஹிந்து பண்டிகையை மறுத்தனர்.


ஒரே குடும்பத்தில் பல தெய்வ வழிபாடு செய்யும் ஹிந்துவை பார்த்து "தெய்வத்தின் பெயரால் சண்டை போடுகிறான்" என்று புரளி கிளப்பினர்.

தெய்வத்தின் பெயரால் மத வெறி உண்டாக்கும் வந்தேறியை பற்றி பேச மறுத்தனர்.


ஹிந்துவின் மகத்துவத்தை இன்னும் புரிந்து கொள்ளாத ஹிந்து குடும்பத்துக்கு, காசு கொடுத்து திருடர்கள் ஓட்டு வாங்கினர்.


ஹிந்துவின் மகத்துவம் தெரிந்த ஹிந்துக்களை கேலி செய்தனர்.

வந்தேறிகளால் மதம் மாற்றப்பட்ட குடும்பத்தை கொண்டே ஹிந்துக்களை பற்றி அவதூறு பரப்பினர். 

மதம் மாற்றபட்டவர்கள், ஹிந்து பெயரில் இருந்து கொண்டே, ஹிந்துக்களை கேலி செய்தனர்.

இவர்கள் மூலம், திருடர்கள் ஆட்சியை பிடித்தனர்.


ஹிந்து குடும்பங்கள் விழிக்கும் காலம் நெருங்கி கொண்டிருக்கிறது. 

திருடர்கள் ஆட்சி மறையும் காலம் வந்து விட்டது.


1000 வருடங்கள் வந்தேறிகள் ஆண்டும் கூட, அழியாத ஹிந்துக்கள், வந்தேறிகளின் பொய்களால், கற்பழிப்பால் மதம் மாற்றப்பட்ட கூட்டத்திடம் சிக்காது. 

இவர்களையும் ஒரு நாள் தெளிய வைத்து, மீண்டும் ஹிந்து சாம்ராஜ்யம் அமையும் என்பதே பாரத தேசத்தின் இயற்க்கை.


எப்படி ஒரு காலத்தில் ஹிந்துக்கள் ஏமாற்றப்பட்டு பௌத்த மதத்தை ஏற்று, பிற்காலத்தில் மீண்டும் சுதந்திரமான ஹிந்து வழிபாட்டு முறைக்கு வந்தார்களோ அது போல, பாரத நாடு பணம் கொழிக்கும் நாடாக மாறும் பொழுது, காசுக்கும் பயத்துக்கும் மதம் மாறிய நம் ஹிந்துக்கள் மீண்டும் ஹிந்துவாக மாறி விடுவார்கள். 

சுதந்திர காற்றை அனுபவிப்பார்கள். பெண்கள் சுதந்திரம் அடைவார்கள். 


பெண்ணும் தெய்வம் தான் என்று துர்க்கை, மஹாலக்ஷ்மி என்ற பெண் தெய்வங்களையும் வணங்க வருவார்கள்.


பிற மதங்கள் மனிதர்களால் உருவாக்கப்பட்டது. அதை மனிதன் பிரச்சாரம் மூலம் காப்பாற்ற, படாத பாடுபடுகிறான்.


ஹிந்து மதம் என்ற சனாதன தர்மத்தை, அதாவது காலம் காலமாக இருக்கும் அறத்தை, வேதத்தில் சொல்லப்படும் தெய்வங்களே காக்கிறது. 

அதனால் ஹிந்து தர்மம் அழியாதது. 

1000 வருடங்கள் முயற்சி செய்தும் அழியாதது. 

பாரத நாட்டில் 80 கோடிக்கும் மேல் ஹிந்துக்கள் உள்ளனர்.

அது மட்டுமல்ல,

இன்று, உலகம் முழுக்க எங்கு சென்றாலும் ஹிந்துக்களை பார்க்க முடியும்.

மேகம் போல சில காலம் மறைக்கபட்டாலும், மேகம் கலைந்ததும், மதம் மாறியவர்கள் கூட மீண்டும் தாய் மதம் திரும்பி விடுவார்கள்.


ஹிந்துவாக நாம் செய்ய வேண்டியது என்ன? 

நமக்கு பிடித்த தெய்வத்தை பற்றி சரித்திரம், பாடல் அனைத்தும் ஒரு முறையாவது படித்து விட வேண்டும். அர்த்தம் தெரிந்து கொள்ள வேண்டும். 

அந்த தெய்வத்தின் கோவில்கள் எங்கெங்கு உள்ளதோ அங்கு சென்று பார்க்க வேண்டும். அங்கு கோவிலில் சேவை செய்பவர்களுக்கு உதவி செய்ய வேண்டும்.

நம் பெருமையை நாம் அறிய வேண்டும். நம் குடும்பத்தில் அடிக்கடி பேச வேண்டும்.


இதை செய்தால் ஹிந்து ஒருபோதும் மதம் மாற்றப்பட மாட்டான். மாறாக மதம் மாறி பெண்களை அடிமையாக வைத்து, குறுகிய மனப்பான்மையோடு இருப்பவர்கள் மீண்டும் ஹிந்துவாக மாறி சுதந்திர காற்றை சுவாசிக்க ஆரம்பிப்பார்கள்.

திலோத்தமா யார்? சிவபெருமானுக்கு 4 தலைகள் எப்படி உருவானது? இந்திரனுக்கு ஆயிரம் கண்கள் எப்படி உருவானது?

ஸுந்தன் உபஸுந்தன் இருவரும் அசுரர்கள்.

இவர்கள் நிகும்பன் என்ற அசுரகுல அரசனின் பிள்ளைகள். நிகும்பன் ஹிரண்யகசிபுவின் பேரன்.


ஸுந்தன் உபஸுந்தன் இருவருக்கும் ஆச்சர்யமான ஒற்றுமை இருந்தது.

இவர்கள் நினைப்பது ஒன்றாகவே இருந்தது.

இவர்கள் செய்யும் செயலும் ஒன்றாகவே இருந்தது.

இவர்கள் அடைய ஆசைப்படுவதும் ஒன்றாகவே இருந்தது.

இவர்கள் சுகமாக நினைப்பதும் ஒன்றாகவே இருந்தது,

இவர்கள் துக்கமாக நினைப்பதும் ஒன்றாகவே இருந்தது.

இவர்களிடம் எண்ணத்திலோ, செயலிலோ வித்யாசம் காணப்படவில்லை.

ஒருவனை விட்டு மற்றொருவன் சாப்பிடக்கூட மாட்டான்.

ஒருவனை விட்டு மற்றொருவன் பேசக்கூட மாட்டான்.

ஒருவனுக்கு ஒருவன் பிடித்ததை செய்து கொண்டும், ஒருவனுக்கு ஒருவன் பிடித்ததையே பேசி கொண்டும் இருந்தனர்.

ஒரே ஒழுக்கம் கொண்டிருந்தனர்.

ஒரே செய்கைகள் கொண்டிருந்தனர்.

இவ்வாறு, ஒரே ஒருவன், இரண்டாக தெரிவது போல வாழ்ந்து கொண்டிருந்தனர்.


ஒரு சமயம், இவர்கள் 3 லோகங்களையும் ஜெயிக்க ஆசைப்பட்டு, விந்திய மலையில் கால் கட்டை விரலில் நின்று கொண்டு கடுமையாக தவம் செய்ய ஆரம்பித்தனர்.

செல்வங்களும், தேவ லோக பெண்களையும் அனுப்பி தேவர்கள் முயற்சி செய்தும், இவர்கள் தவத்தை கலைக்க முடியவில்லை.

இவர்களின் தாயார், சகோதரிகள், மனைவிகள் இவர்களை ராக்ஷஸர்கள் இவர்களை தாக்க, இவர்கள் காப்பாற்று என்று கதறுவது போல மாயையை உருவாக்கினர்.

எதற்கும் அசையாமல் தவத்திலேயே இருந்தனர்.

இவர்கள் தவம் விந்திய மலையையே கொதிக்க செய்தது.

இவர்கள் தவத்தால், ப்ரம்ம தேவன் ப்ரத்யக்ஷம் ஆனார்.

என்ன வரம் வேண்டும்? என்று கேட்க, 

நாங்கள் மாயைகள் அறிந்தவர்களாகவும், ஆயுதங்கள் அறிந்தவர்களாகவும், அதிக பலம் கொண்டவர்களாகவும், நினைத்த ரூபங்களை எடுக்கும் சக்தியுள்ளவர்களாகவும், மரணம் இல்லாதவர்களாகவும் இருக்க வேண்டும் என்று கேட்க,

மரணம் மட்டும் தர இயலாது. மற்ற அனைத்தும் தருகிறேன் என்றார். மரணத்திற்கு பதில் வேறு கேளுங்கள் என்றார்.

அப்படியென்றால், நாங்கள் இருவரும் யாரிடத்திலும் பயம் இல்லாமல், யாரினாலும் மரணம் ஏற்படாமல் இருக்க வேண்டும். மரணம் என்று உண்டு என்றால் நாங்களே எங்களை கொன்றால் தான் மரணம் எங்களுக்கு நேர வேண்டும் என்று கேட்டனர்.

தந்தேன் என்று சொல்லி மறைந்தார் ப்ரம்மா.


மகா பலத்தை அடைந்த இந்த சகோதரர்கள், அசுர லோகம் சென்றனர். இவர்களால் அசுரர்கள் பெரும் சுகத்தோடு வாழ தொடங்கினர்.

அசுர லோகத்தில் எங்கு பார்த்தாலும், சாப்பிடு, இதோ வாங்கி கொள், குடி, விளையாடு, பாடு என்ற சப்தங்களே எங்கும் கேட்டது.

பல வருடங்கள் நாட்கள் போல போனது.

மேல் லோகங்கள், கீழ் லோகமான நாக லோகங்கள் அனைத்தையும் கைப்பற்ற வேண்டும் என்று நினைத்த இந்த சகோதரர்கள், இந்திரலோகத்தை கைப்பற்றினார்கள். தேவர்கள் ப்ரம்மலோகம் ஓடினர். பிறகு யக்ஷர்கள், ராக்ஷஸர்களை, ஆகாசத்தில் இருக்கும் பறவைகள் அனைத்தையும் கொன்றனர். பிறகு நாக லோகம் சென்று அவர்களையும் ஜெயித்தனர். சமுத்திர தீவுகளில் வசிக்கும் மிலேச்சர்களையும் ஜெயித்தனர். 

பிறகு, பூமியில் ராஜ ரிஷிகள் மஹாயாகங்கள் செய்து, பிராம்மணர்கள் ஹோமங்கள் ஸ்ரார்த்தங்கள் செய்து தேவர்களுக்கு பலம் கொடுக்கின்றனர். இவர்களையும் கொன்று குவிக்க வேண்டும் என்று முடிவு செய்தனர்.

பூமியில் உள்ள அரசர்கள் அனைவரையும் கொன்றனர்.

பூமியில்  எங்கெங்கெல்லாம் பிராம்மணர்கள் இருந்தனரோ, அவர்களை தேடி தேடி கொன்றனர். ஒளிந்து இருந்தவர்களை தன் மாயையால் பல ரூபங்கள் எடுத்து கொண்டு கண்டுபிடித்து கொன்றனர்.

பிராம்மணர்கள் கொடுக்கும் சாபமும், ப்ரம்மாவின் வரத்தால் பாறையில் விழுந்த நீர் போல ஆனது.

தன் கன்னத்தில் வழியும் வியர்வையில் மதம் கொண்ட யானைகளை மாயையால் உருவாக்கி, ப்ராம்மணர்களை தேடி தேடி மிதித்து கொன்றனர். புலி சிங்கம் போன்ற ரூபங்கள் எடுத்து கொண்டு மறைந்து இருந்தவர்களை பிடித்து கொன்றனர்.

பூமியில் அரசர்கள், ப்ரம்மமானர்கள் இல்லாது போனார்கள். 

பூமியில் எங்கு பார்த்தாலும் யாகங்கள் இல்லை. ஹோமங்கள் இல்லை. வேதம் இல்லை. திருமணம் போன்ற சுப காரியங்கள் இல்லை. பூமி பயத்தால் சூழ்ந்து இருந்தது. நகரங்கள் நாசம் செய்யப்பட்டு கிடந்தது. பயிர் செய்வது நின்று விட்டது. எங்கும் எலும்பு கூடுகள். 


இதை கண்டு சூரியனும், சந்திரனும், நவ க்ரஹமும், 7 ரிஷிகளும், அஸ்வினி போன்ற அனைத்து நக்ஷத்திரங்களும் தேவர்களும் துக்கம் அடைந்தனர்.

பூமியில் குருக்ஷேத்ரம் என்ற இடத்தில் வாசம் செய்ய தொடங்கினர் இந்த அசுர சகோதரர்கள்.


அப்போது தேவ ரிஷிகளும், ப்ரம்ம ரிஷிகளும் பூமியில் நடக்கும் இந்த நிலையை பார்த்து கவலை கொண்டு பிரம்மாவிடம் சென்றனர்.

ப்ரம்மா இவர்கள் சொல்வதை கேட்ட பின், விஸ்வகர்மாவை அழைத்து, நீ உலகத்தில் யார் பார்த்தாலும் ஆசைப்படும் அளவுக்கு ஒரு பெண்ணை ஸ்ருஷ்டி செய்" என்றார்.

உடனே நமஸ்காரம் செய்து விட்டு, மூன்று உலகங்களிலும் அசையும் மற்றும் அசையாத பொருட்களில் பார்ப்பதற்கு எது இனியதோ அது அதை எடுத்து ஒரே ஒரு பெண் ரூபத்தில் சேர்த்தான்.

கோடி கொடியான ரத்தினங்களை அவள் தேகத்தில் சேர்த்தான். இப்படி உருவாக்கப்பட்ட இந்த பெண் அழகில் கண்ணை கவர்ந்தாள்.

யாராவது இவளை பார்த்தால், பார்த்த இடம் சரியாக இல்லை என்று கண்ணை விலக்க முடியாதபடி இருந்தாள்.

ஸ்ரீ தேவி போன்றவளும், திடமான உடல்வாகு கொண்டவளாகவும் இருந்தாள்.

அந்த பெண் பிராம்மாவை பார்த்து "என்ன செய்ய வேண்டும்?" என்று கேட்டாள்.

பார்த்தாலே கண்களும் மனமும் கவரப்படும் படியாக இருந்த இவளை பார்த்த பிறகு ப்ரம்மா விஸ்வகர்மாவை பார்த்து, "நீ இவளை கோடிக்கணக்கான ரத்தினங்களில் உள்ள சாரமான அழகை கொண்டு எள் (திலம்) எள்ளாக பார்த்து படைத்து இருக்கிறாய். அதனால் இவளுக்கு திலோத்தமா என்று பெயர் வைக்கிறேன் என்றார்.

அதை கேட்ட அவள், மீண்டும் அவரை வணங்கி, என்னை எதற்காக படைத்தீர்கள்? நான் என்ன செய்ய வேண்டும்? என்று கேட்டாள்.

திலோத்தமா! நீ உன் அழகினால் அசுரர்களான ஸுந்தன் உபஸுந்தன் இருவரையும் மதி மயங்க செய். உன்னை பார்த்தத்தினால் அவர்களுக்குள் சண்டை உருவாகும் படி செய்" என்றார். 

அப்படியே செய்கிறேன் என்றாள்


புறப்படும் முன் அங்கிருந்த தேவர்கள், சங்கரர், ப்ரம்ம தேவன் அனைவரையும் சுற்றி வலம் வந்து நமஸ்கரித்தாள்.

அப்படி அவள் வலம் வரும் போது, ப்ரம்மா கிழக்கு முகமாக அமர்ந்திருந்தார். சங்கரர் தெற்கு பக்கமாகவும், இந்திரன் வட பக்கமாவும் இருந்தார்கள். ரிஷிகள் நான்கு புறத்திலும் சூழ்ந்து இருந்தனர்.

இவர்கள் அனைவரையும் சுற்றி வந்தாள் திலோத்தமை. சங்கரரும் இந்திரனும் இவளால் மனதை நிறுத்த முடியாமல் பார்த்தனர். அப்போது வைத்த கண்ணை எடுக்க முடியாமல் சங்கரருக்கு, தெற்கு பக்கம் ஒரு தலையும், மேற்கு பக்கம் ஒரு தலையும், வடக்கு பக்கம் ஒரு தலையும் உருவாக்கி, சதுர் முகம் உண்டானது.

அதே சமயம், இந்திரன் ஒரு கண் போதாது என்று பார்க்க, ஆயிரம் கண்கள் அவனுக்கு உருவானது.

 அங்கிருந்த மற்ற தேவர்கள், ரிஷிகள் அனைவரது கண்களும் அவளையே பார்த்தன. 

இந்த ஆச்சர்யத்தை பார்த்தே அனைவரும் அந்த அசுரர்களுக்கு முடிவு ஏற்பட்டு விடும் என்று நிச்சயித்தனர்.


யாரும் ஜெயிக்க முடியாதபடி வாழ்ந்து கொண்டிருந்த இந்த சகோதரர்கள் ஒரு சமயம் மேடு பள்ளம் இல்லாத விந்திய மலை சாரல் வீசும் இடத்திற்கு சென்று அங்கு மரங்களில் பூக்கள் பூத்து குலுங்கும் இடத்திற்கு சென்றனர். 

அங்கு தேவலோக பெண்களை அழைத்து விளையாடி கொண்டிருந்தனர். 

அப்போது உடல் தெரியுமாறு சிவந்த ஒற்றாடை உடுத்திக்கொண்டு, அந்த காட்டில் பூத்த பூக்களையும், நதியில் பூத்திருந்த கொன்றை பூக்களையும் பறித்து கொண்டு இவர்கள் அருகில் வந்தாள் திலோத்தமை.

மதுபானம் செய்திருந்த இவர்கள், இவளை பார்த்ததும் திடுக்கிட்டனர். 

இவளை இருவரும் அனுபவிக்க ஆசைப்பட்டனர்.

ஸுந்தன் திலோத்தமையின் வலது கையை பிடிக்க, உபஸுந்தன் அவளின் இடது கையை பிடித்தான்.

வரத்தினால் இவர்கள் பெற்று இருந்த பலத்தாலும், செல்வத்தாலும், அதனால் உண்டான கர்வத்தாலும், மது உண்ட மயக்கத்தாலும், கொழுத்து இருந்த இருவரும் ஒருவரை பார்த்து ஒருவர் புருவத்தை நெறித்தனர்.

மதம் கொண்டதாலும், காமம் கொண்டதாலும் "இவள் என்னுடைய மனைவி. நீ மரியாதை செய்யத்தக்கவள்" என்று ஸுந்தன் சொன்னான்.

உபஸுந்தன், "இவள் என் மனைவி. உனக்கு மருமகள்" என்றான்.

"இவள் உனக்கில்லை. எனக்கு தான்" என்று இருவரும் சொல்லிக்கொண்டனர்.

இந்த பேச்சு கோபமாக மாறியது.

இவள் ரூபத்தில் மயங்கி கிடந்த இருவரும், நேசத்தையும், மன ஒற்றுமையையும் இழந்து, இரண்டு கதைகளை எடுத்து கொண்டு அடித்து கொண்டனர்.

இவ்வாறு இருவரும் அடித்து கொள்ள, ரத்தம் பீறிட்டு இருவரும் தரையில் விழுந்து மடிந்தனர்.

இதை கண்ட அசுர பெண்கள் பெரும் துக்கமுற்று, பயம் ஏற்பட்டு பதைபதைப்போடு பாதாள லோகம் சென்றனர்.


ப்ரம்மா திலோத்தமையை பார்த்து ஆசிர்வதித்து, "நீ யார் கண்ணிலும் தென்பட கூடாது என்பதால், நீ ஆதித்யன் சஞ்சரிக்கும் லோகங்களில் சஞ்சரி. நீ யார் கண்ணிலும் தெரிய மாட்டாய்" என்று ஆசிர்வதித்து அனுப்பினார்.


திலோத்தமையின் இந்த சரித்திரத்தை சொன்ன நாரதர், பாண்டவர்கள் திரௌபதியின் காரணமாக எக்காரணம் கொண்டும் சண்டையிட்டு கொள்ளாமல் குடும்பம் நடத்த வேண்டும் என்று உபதேசம் செய்தார்.

அதற்கு பிறகு, இந்திரபிரஸ்தத்தில் பாண்டவர்கள் சுகமாக வசிக்க தொடங்கினர்.

பாண்டவர்கள் தங்களுக்குள் ஒரு உடன்படிக்கை செய்து கொண்டனர்.

"திரௌபதி நம் ஒவ்வொருவரோடும் ஒரு வருஷம் வசிப்பாள். திரௌபதியோடு இருக்கும் போது மற்றொருவர் பார்த்தால், 12 மாதங்கள் ப்ரம்மச்சர்யத்தோடு வனத்தில் வசிக்க வேண்டும்" என்று உடன்படிக்கை செய்து கொண்டனர்.


நாரதர் இவர்களின் உடன்படிக்கையை கண்டு சந்தோஷப்பட்டு ஆசிர்வதித்து, பிறகு தான் லோகத்துக்கு சென்றார்.